Εδιωξαν τα Μνημόνια οι 50 γενικές απεργίες σε πέντε χρόνια;

Γιάννης Παναγόπουλος Πρόεδρος της ΓΣΕΕ
Οι κινητοποιήσεις... αφυπνίζουν, αλλά, δεν μπορούν να... ανατρέψουν τα Μνημόνια. Τη διαπίστωση αυτή κάνει στην «Ημερησία» ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος μετά τις 50 γενικές
απεργίες (!) που οργάνωσε η Συνομοσπονδία στα πέντε χρόνια των Μνημονίων. Ο Γιάννης Παναγόπουλος, απευθύνοντας «δριμύ κατηγορώ» στην κυβέρνηση για όσα έχει κάνει και όσα δεν έχει κάνει, σε σχέση με ό,τι είχε υποσχεθεί, προαναγγέλλει ότι η ΓΣΕΕ θα υπογράψει νέα Εθνική Σύμβαση Εργασίας αμέσως μετά το εκλογικό συνέδριο του Μαρτίου, ενώ θα προσφύγει στα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια αν «περάσει» το νέο Ασφαλιστικό.
Συνέντευξη στον Γιώργο Γάτο

 

Η παρατεταμένη περίοδος της κρίσης, τα λουκέτα, οι απώλειες θέσεων εργασίας και οι αλλαγές που έγιναν στις εργασιακές σχέσεις έχουν επηρεάσει και σε τι βαθμό (αν αυτό φαίνεται και στην «ταυτότητα» του επικείμενου συνεδρίου) τη συνδικαλιστική πυκνότητα των οργανώσεων - μελών σας;
Ασφαλώς και όσα αναφέρετε σε συνδυασμό μάλιστα με εγγενείς αδυναμίες των συνδικάτων (κομματισμός, έντονη παραταξιοποίηση, γραφειοκρατικές αγκυλώσεις κ.λπ.) έχουν επηρεάσει τη συνδικαλιστική πυκνότητα. Αν συνυπολογιστεί και η «δομή απασχόλησης» στη χώρα μας, δηλαδή ότι το 92% των επιχειρήσεων απασχολούν μέχρι εννέα εργαζόμενους -όπου ο συνδικαλισμός είναι σχεδόν αδύνατος- αντιλαμβάνεστε ότι η μείωση των συνδικαλισμένων εργαζομένων είναι εξηγήσιμη. Δυστυχώς σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας (ITUC) οι συνδικαλισμένοι εργαζόμενοι παγκοσμίως είναι περίπου 200 εκατ. όταν στην επίσημη οικονομία εργάζονται 1,7 δισ. άνθρωποι!
Θεωρείτε ότι οι εργαζόμενοι κέρδισαν... κάτι από τις απεργίες που οργάνωσε η ΓΣΕΕ στα χρόνια των Μνημονίων; Κάποιοι σας κατηγορούν ότι δεν κάνατε αρκετές κινητοποιήσεις...
Οσοι κατηγορούν ή ζουν τη «θρησκευτικού τύπου» ιδεολογία τους ή αγνοούν ότι είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη (και στον κόσμο) στην οποία κατά την πενταετία που πέρασε έγιναν περίπου 50 Γενικές Απεργίες! Στην ίδια περίοδο σε Πορτογαλία - Ισπανία - Ιταλία έγιναν 1 ή 2 απεργίες και στην Ιρλανδία καμία!.. Και κάποιοι φαφλατάδες συνδικαλιστές που μας κουνούσαν το δάχτυλο και μας εγκαλούσαν όταν έκαναν απεργία στον χώρο τους είχαν ποσοστά συμμετοχής «επιπέδου νικοτίνης» δηλαδή από 0,9 έως 1,2%. Ο κόσμος της εργασίας γονάτισε. Έχασε εισόδημα και πλήρωσε το βαρύτερο φόρο? αυτόν της ανεργίας. Όποιος είναι έξω από τον χορό... Αν ήταν δυνατός ένας ισολογισμός σε κέρδη-ζημίες ασφαλώς οι ζημίες στην εργασία είναι πολλαπλάσιες. Αλλά κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν εκτιμά ότι η υπέρβαση της κρίσης και της μνημονιακής πολιτικής γίνεται με απεργίες και «τρεϊντγιουνισμό». Με τους αγώνες και τις κινητοποιήσεις αφυπνίζεται και ριζοσπαστικοποιείται μεγάλο τμήμα της κοινωνίας και ζητά πολιτικές λύσεις και αλλαγές. Δυστυχώς, αυτοί που επένδυσαν στους αγώνες τότε, τώρα διαψεύδουν ελπίδες και προσδοκίες και μας κατηγορούν γιατί κάνουμε και απεργίες στην κυβέρνησή τους...
Τι απαντάτε, από την άλλη πλευρά, σε όσους θεωρούν μάταιες τις απεργιακές κινητοποιήσεις αφού όλοι οι νόμοι, τελικά, «περνούν» στη Βουλή από τις κυβερνήσεις που διαθέτουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία;
Η απάντηση είναι μία και απλή. Κάθε αγώνας -ακόμα και ο πλέον αποτυχημένος- εγχαράσσει τη συνείδηση των μισθωτών και των εκμεταλλευόμενων κοινωνικών στρωμάτων, δημιουργεί όρους πολιτικών αλλαγών και ανατροπών. Εδώ δεν επρόκειτο για αγώνες για ένα καλύτερο ποσοστό σε μία σύμβαση, αλλά για αγώνες συλλογικής ύπαρξης. Και στο γνωστό «χαμένος είναι ο αγώνας που δεν δόθηκε» με οδηγεί σε όλη τη διάρκεια της ενσυνείδητης ζωής μου.
Για εργασιακούς νόμους που ψηφίστηκαν προσφύγατε στο Συμβούλιο της Επικρατείας και σε ευρωπαϊκούς θεσμούς. Σκοπεύετε να κάνετε το ίδιο και με το νέο Ασφαλιστικό αν ψηφιστεί ως έχει;
Θα εξαντλήσουμε όλα τα μέσα -εντός και εκτός χώρας- για να μην κυριαρχήσει η διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης. Αυτό που οι κυβερνώντες προτείνουν παρά τις διαδοχικές δήθεν βελτιώσεις και παλινωδίες στο τέλος θα κάνει τους δανειστές να «τρίβουν τα χέρια τους» γιατί και τον περιορισμό της συνταξιοδοτικής δαπάνης θα πάρουν και το Δημόσιο - Καθολικό - Διανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης θα καταρρεύσει ώστε επί των ερειπίων να δουλέψουν τα αμιγώς νέο-φιλελεύθερης έμπνευσης συστήματα υπερκεφαλαιοποίησης.
Γιατί πιστεύετε ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει αποκλείσει τη ΓΣΕΕ από κάθε διαδικασία διαβούλευσης και διαλόγου;
Μα δεν είναι προφανές; Τους εργοδότες τους συναντά και συναποφασίζουν μέτρα σε βάρος των εργαζομένων. Οι εκπρόσωποι των εργαζομένων αποκλείονται από κάθε συζήτηση γιατί διαφωνούν και αγωνίζονται εναντίον των κυβερνητικών σχεδίων. Εντύπωση πάντως προκαλεί ότι οι κυβερνώντες έχουν πάρει διαζύγιο με την αλήθεια λέγοντας ότι η ΓΣΕΕ και τα συνδικάτα τάχθηκαν με το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα για να δικαιολογήσουν ότι -οι Ευρωπαίοι κατά τα άλλα κυβερνητικά- αποκλείουν τα συνδικάτα. Τολμούν ακόμα και στρεψοδικία, ενώ είναι οι ίδιοι που σε μία νύχτα έκαναν το όχι - ναι και υπέγραψαν το 3ο επαχθέστατο μνημόνιο.
Εσείς γιατί έχετε αποσύρει τους εκπροσώπους σας από την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή που αποτελεί ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο όργανο κοινωνικού διαλόγου;
Γιατί ο αντιδημοκρατικός κατήφορος και η αντίληψη περί κομματικής υπαλληλίας στις συλλογικές εκπροσωπήσεις δεν έχει τελειωμό για αυτήν την κυβέρνηση. Αλλοίωσε την εκπροσώπηση σε βάρος της ΓΣΕΕ στην Ευρώπη (όπου στο πλαίσιο της κοινωνίας των πολιτών εκπροσωπεί τον ιδιωτικό τομέα) προκειμένου να διορίσει έναν κομματικό εκλεκτό! Κάτι που στα 35 χρόνια του θεσμού καμία κυβέρνηση δεν είχε διανοηθεί. Για την ενέργειά τους αυτή η κυβέρνηση έχει καταγγελθεί από όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, τη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων αλλά και ενυπογράφως από τα 349 μέλη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής. Αλλά δεν ιδρώνει το αυτί τους...
Εκτός από τα εργασιακά - μισθολογικά σε ποια άλλα «μέτωπα» σκοπεύει η ΓΣΕΕ να παρέμβει και πώς;
Σε κάθε επίπεδο που έχουν ανάγκη οι άνθρωποι του μόχθου οφείλουμε να παρεμβαίνουμε. Εισόδημα - απασχόληση - εργασιακά - ασφάλιση - παιδεία - υγεία - πρόνοια είναι στην αιχμή. Αλλά και αυτά που είναι ζωτικά για τη χώρα τα μελετάμε και προτείνουμε όπως π.χ. διευθέτηση δημοσίου χρέους με βιώσιμα πρωτογενή πλεονάσματα και ρήτρα επανεπένδυσης των τόκων που ήδη έχουμε προτείνει. Όσο για το πώς, ελπίζω στο συνέδριό μας να ακουστούν απόψεις και να ληφθούν καλές αποφάσεις.
Στα τέλη Μαρτίου «εκπνέει» η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας την οποία είχατε παρατείνει, σε συμφωνία με τις εργοδοτικές οργανώσεις έως τα τέλη του 2015. Ποια μπορεί να είναι η συνέχεια με δεδομένα αφενός την απαγόρευση, λόγω Μνημονίου, της διαπραγμάτευσης για τα κατώτατα όρια μισθών και ημερομισθίων και αφετέρου την καθυστέρηση που υπάρχει στον επανακαθορισμό του καθεστώτος των συλλογικών συμβάσεων;
Επιτρέψτε μου ένα πικρόχολο σχόλιο. Αυτή η κυβέρνηση δεν ήταν που μας έλεγε ότι ο πρώτος νόμος της θα είναι η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και των συλλογικών συμβάσεων; Ε, λοιπόν, αυτή η ίδια υπέγραψε στο 3ο μνημόνιο, ό,τι μέχρι χθες ξόρκιζε. Όλες οι απαγορεύσεις εξακολουθούν και ο χρόνος είναι ελάχιστος.
Στις δέκα μέρες μετά την πραγματοποίηση του συνεδρίου οφείλουμε τουλάχιστον να διασφαλίσουμε τα υπάρχοντα οικονομικά και θεσμικά. Αλλά δε θα πάψω να λέω για τα «ψεύτικα τα λόγια...» και το «...που ήσουν νιότη...» απευθυνόμενος στους κυβερνώντες που θεωρούν τους Έλληνες λαό «λωτοφάγων».
Δεν εγκαταλείπω
Κρατάτε το τιμόνι της ΓΣΕΕ σχεδόν 10 χρόνια. Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;
Με έκριναν, με κρίνουν και θα με κρίνουν οι εργαζόμενοι. Μόνο σ’ αυτούς είμαι υπόλογος και απολογούμενος. Σε καμία κυβέρνηση ή κομματική νομενκλατούρα. Πάντως κράτησα μέχρι τέλους την υπόσχεση που έδωσα όταν πρωτοεξελέγην και όλοι μου λέγατε ότι οι δεσμεύσεις είναι για να παραβιάζονται. Δεν εγκατέλειψα, ούτε θα εγκαταλείψω την τιμητική θέση που μου εμπιστεύτηκε το οργανωμένο Συνδικαλιστικό Κίνημα προς χάριν της Βουλής και της λεγόμενης κεντρικής σκηνής. Ως άνθρωπος που ασχολήθηκα από μικρός με τα κοινά αισθάνομαι πλήρης αν και με τη γλυκόπικρη γεύση να κυριαρχεί και να μου θυμίζει πολλά...
 Συνέντευξη στον Γιώργο Γάτο
imerisia.gr